Tramwaj LUAS i kolejka

Witamy w Luas ― dublińskim systemie kolei miejskiej.  Mamy nadzieję, że poniższe informacje ułatwią podróżowanie po mieście.  Więcej informacji (w języku angielskim) można zawsze znaleźć na stronie www.luas.ie oraz uzyskać, dzwoniąc na bezpłatny numer centrum obsługi klienta 1800 300 604. My jednak postaramy się opisać wszystko tutaj.
Read more

Historia Dublina

Historia – Kalendarium…
VI tysiąclecie p.n.e. – najwcześniejsze ślady ludzkiej bytności, pierwsi mieszkańcy szmaragdowej wyspy budują megalityczne budowle takie jak Newgrange (podobno najstarsza znana budowla w Europie) i Loughcrew
500-200 p.n.e. – najprawdopodobniej wtedy na wyspę dotarli Celtowie
430-490 – prawdopodobnie w tych latach na wyspie działał święty Patryk, któremu przypisuje się chrystianizację Irlandii
ok. 700 – Irlandia była podzielona na 150 tzw. małych królestw, całą wyspą rządzili ze wzgórza Tara arcykrólowie, którym formalnie podlegali królowie prowincji, regionów i małych królestw
795 – początek najazdów wikingów na Irlandię
ok. 800 – prawdopodobna data ukończenia Book of Kells, jednego z najpiękniejszych manuskryptów
841 – wikingowie założyli Dublin
1014 – bitwa pod Clontarf, w której arcykról Brian Boru zwyciężył wikingów; kres wikińskiej dominacji 1155 – król Anglii Henryk II Plantagenet uzyskał zgodę papieża Hadriana IV, Anglika, prawdopodobnie w formie bulli Laudabiliter (jej autentyczność jest kwestionowana), na najazd na Irlandię
1169 – w Irlandii wylądowali za zgodą Henryka II Anglonormanowie poproszeni przez jednego z lokalnych królów o pomoc
1172 – Henryk II przybył z armią do Irlandii, która uznała jego zwierzchnictwo; w ciągu stu lat Anglonormanowie podbili znaczną część wyspy
1271 – początek celtyckiej odnowy (gaelic recovery) podczas której Irlandczycy odzyskali znaczną część utraconych ziem
1315 – na zaproszenie niektórych irlandzkich władców na wyspę przybył ze Szkocji wraz z wojskiem Edward Bruce; koronowany królem Irlandii próbował w krwawej kampanii podbić wyspę; zginął w 1317 ok. 1430 – król Anglii sprawował władzę tylko nad Dublinem i okolicami (tzw. Pale – Palisada)
koniec XV wieku – Tudorzy rozpoczęli powolny podbój Irlandii
1541 – większość irlandzkich wielmoży uznała Henryka VIII królem Irlandii; nie uznali go jednak głową Kościoła i pozostali przy katolicyzmie
1580 – rebelia irlandzkich katolików
1593-1603 – wojna dziesięcioletnia, której kulminacyjnym punktem była bitwa pod Kinsale; irlandzcy arystokraci ponieśli klęskę i w 1607 opuścili wyspę
1605 – początek kolonizacji Ulsteru przez prezbiterian ze Szkocji; podporządkowanie prawne ludności Irlandii królowi Anglii i zniesienie celtyckich praw
1641 – wybuch rebelii w Irlandii; rok później w Anglii wybuchła wojna domowa, co pozwoliło wyspie uzyskać pewną niezależność
1649 – Oliver Cromwell przybył do Irlandii na czele swojej armii; masakra w Drogheda; trzyletnia bezlitosna kampania przywraca angielską władzę na wyspie
1662 – parlament w Londynie uchwalił zbiór ustaw zwany kodeksem Clarendona, który był skierowany przeciwko innowiercom (nieanglikanom); regulacje kodeksu pogorszyły sytuację katolików
1690 – bitwa nad rzeką Boyne, w której wojska protestanckiego króla Anglii Wilhelma Orańskiego pokonały katolicką armię obalonego króla Jakuba II. Północnoirlandzcy protestanci do teraz świętują w rocznicę zwycięstwa (a dokładniej dzień po rocznicy, tj. 12 lipca)
1691 – ludność katolicka została pozbawiona wszelkich praw cywilnych i ekonomicznych (m.in.: posiadania drogich koni, noszenia broni, uczenia w szkołach)
1791 – powstało Towarzystwo Zjednoczonych Irlandczyków (Society of United Irishmen), którego głównym ideologiem był Wolfe Tone. Celem stowarzyszenia była walka o emancypację katolików irlandzkich, równe prawa wyborcze, oderwanie Irlandii od Wielkiej Brytanii i utworzenie republiki
1798 – nieudane powstanie przeciwko brytyjskiej władzy
1 stycznia 1801 – wcielenie Królestwa Irlandii do Królestwa Wielkiej Brytanii; powstało Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii
1803 – kolejne nieudane powstanie
1829 – uchwalenie aktu o równouprawnieniu katolików – efekt działalności Daniela O’Connella
1842 – utworzenie Młodej Irlandii
1848 – nieudane powstanie Młodej Irlandii, tzw. Bitwa na grządce kapusty w ogrodzie wdowy McCormack
1849 – koniec klęski głodu, ale jeszcze przez dwa lata ludzie umierali wycieńczeni głodem i chorobami; łącznie zmarło 1,5 miliona ludzi
1858 – w Nowym Jorku powstało Towarzystwo Feniańskie, będące przykrywką dla Irlandzkiego Bractwa Republikańskiego (IRB)
1867 – nieudane powstanie zorganizowane przez fenian;
1870 – Izaak Butt zainicjował ruch Home Rule – autonomii dla Irlandii; przez 20 lat trwały starania o uchwalenie Home Rule w brytyjskim parlamencie; przez większość tego czasu kierował nimi Charles Stewart Parnell
1893 – powstała Liga Gaelicka mająca na celu „deanglizację irlandzkiego narodu”.
1900 – powstała Zjednoczona Partia Irlandzka, na czele której stanął John Edward Redmond; walka o uchwalenie Home Rule zaczęła się od nowa.
1905 – Arthur Griffith, członek Ligi Gaelickiej, założył organizację Sinn Féin (My Sami); szybko kontrolę nad nią przejęli członkowie IRB
1912 – ustawa o Home Rule była coraz bliżej uchwalenia, protestanci z Ulsteru utworzyli oddziały o nazwie Ochotnicy Ulsterscy, katolicy powołali Irlandzkich Ochotników, a James Connolly utworzył socjalistyczną Armię Obywatelską
1914 – wybuch I wojny światowej; tysiące irlandzkich ochotników wstąpiły do brytyjskiej armii (w Irlandii nie ma poboru do wojska), co popierało dowództwo Irlandzkich Ochotników
23 kwietnia 1916 – powstanie wielkanocne, Pádraig Pearse (Patrick Pearse) proklamował Irlandię niepodległą republiką; dwa tysiące powstańców (republikanie z Irlandzkich Ochotników i członkowie Armii Obywatelskiej) stawiło czoła brytyjskiej armii; większość mieszkańców Irlandii nie poparła powstania; po 6 dniach powstanie upadło; Brytyjczycy wykonali wyroki śmierci na 16 przywódcach powstania (m.in. na Pádraicu Pearsie i Jamesie Conollym); społeczeństwo Irlandii zaczęło popierać powstańców i ich idee; zaczęły się masowe aresztowania; Michael Collins (jeden z powstańców) przekształcił Irlandzkich Ochotników w Irlandzką Armię Republikańską (IRA)
1918 – powstał nielegalny (z punktu widzenia Brytyjczyków) rząd irlandzki z Eamonem de Valerą na czele (też jeden z powstańców)
lato 1919 – początek wojny o niepodległość; IRA prowadziła wojnę partyzancką, a Brytyjczycy odpowiedzieli terrorem
lipiec 1921 – Michael Collins i Arthur Griffith podpisali traktat; powstała złożona z 26 hrabstw Irlandia (Wolne Państwo Irlandzkie), mająca status brytyjskiego dominium (król brytyjski głową państwa), los 6 hrabstw północnych (Irlandia Północna) miał być rozstrzygnięty w przyszłości
kwiecień 1922 – wybuch wojny domowej między nieuznającą traktatu częścią IRA, a wojskami Wolnego Państwa Irlandzkiego (czyli tą częścią IRA, która traktat uznała)
maj 1923 – IRA antytraktatowa uznała swoją porażkę; w wojnie domowej zginęło około tysiąca ludzi, w tym Michael Collins; Artur Griffith zmarł w jej trakcie na zawał
wrzesień 1933- Utworzenie Fine Gael (Ród Irlandczyków). Jej przywódcą został Eoin O’Duffy
18 czerwca 1936 – Zdelegalizowanie IRA
20 listopada 1936 – Sformowanie przez O’Duffego „Irlandzkiej Brygady” (Irish Brigade), która wzięła udział w hiszpańskiej wojnie domowej po stronie gen. Franco. Irlandczycy walczyli również po stronie Republiki. Rząd Irlandzki natomiast ogłosił neutralne stanowisko wobec obu stron konfliktu
29 grudnia 1937 – wejście w życie konstytucji. Na jej mocy Wolne Państwo Irlandzkie przekształca się w Irlandię, czyli przestaje być częścią Wielkiej Brytanii.
1949 – Irlandia oficjalnie przekształciła się w republikę
1959 – Eamon de Valera został prezydentem Irlandii. Funkcję tę sprawował do 1973
1973 – członek EWG
2002 – przyjęcie waluty euro

Na podstawie: wikipedia.org

Hotele

Hotele są z zasady droższe od innych miejsc noclegowych, zwłaszcza w miastach. Wiele bardziej eleganckich proponuje jednak zniżki w weekendy. Zniżek należy się również spodziewać po sezonie. W mniejszych miejscowościach hotele bywają tańsze. Niemal każdy hotel dysponuje barem i serwuje posiłki, zarówno dla gości, jak i osób z zewnątrz.

Ariel House
52 Lansdowne Rd
Jest to wiktoriański budynek z 37 apartamentami, który został bardzo wysoko oceniony przez Fáilte Ireland. Każdy pokój jest oryginalnie udekorowany meblami z danego okresu, co przysparza miejscu autentycznego luksusu. Hotel jest dosyć elegancki, tak jak i cała okolica, ale przy tej samej ulicy znajdują się też budynki, które nawet nie umywają się do Ariel House z jego klasą widoczną w każdym zakątku domu. Od ciepłych wspólnych pokoi do eleganckich sypialni, umeblowanie i wykończenia są wszystkie przepiękne. Najlepsze pokoje mają mahoniowe łóżka. Obsługa jest nienaganna, tak jak i śniadanie, jedno z najlepszych jakie można zjeść na tej wyspie. Ariel House przebije niemal każdy hotel.

Aston Hotel
7-9 Aston Quay
Ten mały hotel robi dobry użytek z sosnowych mebli i żółtej farby, które nadają pokojom ciepłego wyglądu. Apartamenty są wyposażone w telewizję kablową a dwa z nich przystosowane są do wózków inwalidzkich. W cenie jest śniadanie bufetowe. Mało miejsca jest rekompensowane przez centralne położenie, zaraz przy O’Connell Bridge. Sypialnie- kombinacje dwójek i trójek (nie ma jedynek)- mają ceny zależnie od obłożenia hotelu. To znaczy że im mniej zajętych pokoi, tym niższe ceny. W spokojną listopadową środę możecie mieć szczęście, ale w lipcowy piątek cena może być dwa razy wyższa. Najdroższym okresem jest tydzień, kiedy odbywa się Ryder Cup, kiedy to mała dwójka z jeszcze mniejszą łazienką może kosztować 200.00 euro! Jest to na pewno dobry wybór na weekendowy wypad, lecz ci którzy szukają pokoi hotelowych, przejdźcie dalej.

Brooks Hotel
59-62 Drury St
Stojący na uboczu, przy cichej alei na wschód od Grafton St, Brooks jest małym, pluszowym miejscem, gdzie nacisk położony jest na rodzinną i przyjazną obsługę. Wykończony jest w stylu nouveau classic z wysokimi okleinami na panelach ściennych, meblami z ciemnego drewna w stylu retro- gregoriańskim i półkami zastawionymi starymi książkami. Sypialnie mają klimatyzację, są bardzo wygodne i posiadają meble w subtelnych kolorach. Atmosfera XIX-wiecznego klubu jest trochę sztuczna, ale nie można zaprzeczyć Brooks jego komfortu: uroczy i relaksujący salon (który przechodzi w bar) pełen poduszek i sof, posiadający również kominek a także fortepian, do którego zasiadają muzycy wieczorami. Jest to hotel pełen klasy w sąsiedztwie Grafton St- blisko ale nie w centrum wydarzeń. Kiedy dotrzecie w końcu do swojego pokoju znajdziecie perfekcyjnie ułożone poduszki, jak dla króla, oraz łóżka o ogromnych wymiarach. W niektórych pokojach jest telewizja.

Browne’s Townhouse
22-23 St Stephen’s Green Nth
Ten gregoriański dom wspomagany przez nowoczesne udogodnienia jak centralne ogrzewanie, elektryczność czy system kanalizacyjny stojący przy ulicy Św. Szczepana uświadomi wam najlepiej jak to było.
XVIII-wieczna arystokracja lubiła miasto, ale kochała wieś, zatem ich wymarzonym domem był wiejski domek w środku miasta. Każdy z 11 pokoi jest udekorowany w eleganckim, wiejskim stylu: wielkie łóżka i stare meble- wraz z nowoczesnymi luksusami jak płaskie telewizory, wieże stereo a także eleganckie kremy do rąk i mydełka w łazienkach. Pokój 211 ma malutki balkon idealny na letnie śniadanie. Tak samo jest z najlepszym pokojem- apartamentem Lorda Shelbourne’a- całkowicie odnowionym w 2005 roku i o standardzie 5-gwiazdkowego pokoju z widokiem na zieleń. Podróżujący samotnie dostaną miłe ale malusieńkie pokoje. Na dole znajduje się doskonała Browne’s Brasserie, jedna z najlepszych restauracji w mieście. W sumie, jest to miejsce z największą klasą w całym Dublinie.

Camden Court Hotel
Lower Camden St
Dublin jest dzisiaj pochłonięty biznesem turystycznym, a Camden Court jest jednym z najlepszych przykładów na to znajdującym się w centrum miasta. Oddalony o 500 m od St Stephen’s Green, nie wygra wielu nagród za wystrój, ale jest to dobra miejsce żeby spędzić tutaj noc. Duży i nijaki, ale nie jest taki zły, szczególnie że jego goście to głownie biznesmeni. Oni lubią standardowe pokoje z klimatyzacją (które są znacznie większe od przeciętnych pokoi w tym mieście pełnym konkurencji) i uwielbiają takie luksusy jak 16-metrowy basen, klub fitness (z jacuzzi, sauną i pokojem parowym) a także doskonale wyposażona siłownia. Obsługa jest wyśmienita, a hotel pełen jest ludzi, którzy rozumieją że przyjazna atmosfera odróżnia to miejsce od innych biznesowych hoteli. Ostatnio otwarty salon piękności dla kobiet i mężczyzn oferuje manicure, pedicure, aromaterapię, masaże oraz maseczki na twarze.

Central Hotel
1-5 Exchequer St
Pokoje w tym trafnie nazwanym hotelu są współczesną wersją edwardiańskiego luksusu: ciężkie, aksamitne zasłony a także robione na zamówienie irlandzkie meble trochę za bardzo zapełniają przestrzeń pokoju, ale dają poczucie klasy.
Zbyt często hotele w centrum starają się wcisnąć dodatkowe łóżka gdzie się da, ale Central Hotel na szczęście oparł się pokusie. A za centralne położenie jest tez odpowiednia cena. Więc pokoje są małe, ale stylowe z ich wełnianymi kapami na łóżko i obrazami z końmi na ścianach. Jednak co jest naprawdę wyjątkowego w tym hotelu, to bar- biblioteka na pierwszym piętrze, gdzie można zapaść się w skórzanym fotelu przy kominku z gazetą i ciepłą brandy. Ta oaza edwardiańskiego splendoru nie jest tylko dobrym barem hotelowym, ale jest jedno z najprzyjemniejszych miejsc w całym Dublinie. Jednymi minusami mogą być trochę zdezorientowana obsługa oraz pokoje wychodzące na ulicę. Ceny są niższe w srodku tygodnia.

Hostele i B&B

Standard hotelików B&B (bed & breakfast) jest bardzo różny, ale większość z nich oferuje czyste i ciepłe pokoje, plus solidne śniadania z płatkami i mlekiem, smażonymi jajkami na bekonie, kiełbaską, pomidorem, grzankami i herbatą. Po południu można zwykle za 4–6 € zamówić pyszny podwieczorek z bułeczkami domowego wypieku. Kolacje w pensjonatach są dość drogie (od ok. 17 €). B&B – czasami zaskakująco tanie – działają także w wielu zabytkowych rezydencjach. Read more

Kuchnia Regionalna

Irlandzka kuchnia opiera się przede wszystkim na mięsie i ziemniakach. Charakterystyczne w kuchnia irlandzkiej jest śniadanie, na które podaje się zazwyczaj smażony bekon, kiełbaksi, jajka, placki ziemniaczane lub porcję owsianki. W porze lunchu natomiast kanapki z filiżanką herbaty lub kawy. Obiad składa się z baraniny i ziemniaków, przykładem tego jest Irish stew, czli baranina duszona z ziemniakami i celulą. Bardzo charakterystyczny dla Irlandii jest słodki chlebek korzenny z bakaliami, zwany barm brack. Read more

Gdzie zjeść?

Restauracje i inne lokale.
Dublin jest rajem dla żarłoków, którzy mogą wybierać między najtańszymi stołówkami serwującymi jedzenie smażone w głębokim oleju i wręcz zabójcze dla zdrowia spożywających je a najlepszymi restauracjami odznaczonymi gwiazdkami Michelin, gdzie jedzenie jest istną kulinarną przygodą. Najlepsze w kuchni irlandzkiej są dania z owoców morza, dostępne zwłaszcza w barach na zachodnim wybrzeżu oraz potrawy wegetariańskie podawane w kafejkach na terenie całego kraju. W Irlandii nie ma tradycji jadania poza domem, ale oferta i poziom gastronomii w ostatnich latach wyraźnie się poprawiły, zwłaszcza w lokalach najwyższej kategorii cenowej.

Read more

Dojazd Samolotem

Do Dublina dolecieć można prawie z każdego lotniska w Polsce – z Warszawy, Krakowa, Wrocławia, Gdańska, Katowic, Szczecina i Poznania po dwóch. Do stolicy Irlandii polecimy również z Łodzi, Rzeszowa i Bydgoszczy. Jeśli interesują nas inne miejscowości „celtyckiego tygrysa”, w Dublinie możemy przesiąść się na lokalne połączenia AerArann do Donegal, Knock, Galway, Shannon, Kerry County, Cork lub Sligo. Read more

Dojazd Samochodem

Samochód może być najtańszym środkiem transportu, jeśli podróżuje nim kilka osób: pozwala dowolnie wybierać trasy i bez trudu dotrzeć do nawet najbardziej odludnych rejonów.
Dodatkowa zaleta to możliwość zabrania sporego bagażu. Kłopotliwe jest natomiast spędzanie za kierownicą wielu godzin dziennie, problemy z parkowaniem w dużych miastach, a także ryzyko kradzieży czy awarii pojazdu. Trudniej też o zawieranie nowych znajomości, o które łatwo w czasie podróży autobusem czy pociągiem. Read more

Dojazd Autokarem

Do Irlandii kursują z Polski bezpośrednie autobusy przedsiębiorstwa Polonia Transport i Orbis Transport. Do Dublina dostaniemy się z większości dawnych miast wojewódzkich i większych miast powiatowych, jak Zamość, Chełm, Lublin, Puławy, Radom, Kielce, Piotrków Tryb., Łódź, Konin, Poznań, Biała Podlaska, Siedlce, Mińsk Mazowiecki, Warszawa, Płock, Włocławek, Toruń, Bydgoszcz, Piła, Gorzów Wlkp. Rzeszów, Tarnów, Tarnów, Kraków, Katowice, Częstochowa, Opole, Wrocław, Legnica, Białystok, Łomża, Ostrołęka, Szczytno, Olsztyn, Elbląg, Gdańsk, Gdynia, Lębork, Słupsk, Koszalin, Szczecin. Cena biletu normalnego wynosi ok. 500-550 PLN w jedną stronę. Read more

Kempingi i namioty

Najtaniej śpi się w Irlandii na dziko, choć w razie deszczu, z dala od kempingu, taki nocleg może być niezbyt przyjemny. W dodatku, zwłaszcza w podmokłych lub skalistych rejonach Clare, Galway, Mayo i Donegal, trudno znaleźć odpowiednie miejsce. Read more

« Poprzednia strona